Hibla Movie

Matalik na magkababata sina Isabel (Rica Peralejo) at Clara (Maui Taylor) na kapwa tubong baryo. Ngunit sila ay nagkahiwalay nang ang pamilya ni Clara ay tuluyang lumuwas at nanirahan sa siyudad. Nagpatuloy ang buhay para kay Isabel na nagdalaga sa paghahabi ng tela. Maayos ang kanyang relasyon sa kasintahang si Lando (Antonio Aquintana), liban na lamang sa pagiging sobrang mapusok nito na madalas nilang pag-awayan. Makalipas ang maraming taon, muling nagbalik sa baryo si Clara (dala ang matinding sama ng loob sa kaniyang inang iniwan sila at sumama sa ibang lalaki) at ama nitong si Roman (Ricky Davao). Ikinasayang labis ni Isabel ang pagbabalik ni Clara bagamat marami ng nagbago sa kanilang dalawa. Lingid sa kaalaman ni Clara, ang mga pagbabagong ito at ang pagbabalik ng mag-ama sa baryo ang magiging simula ng pagkakabuhol-buhol ng hibla ng kanilang relasyon.

Mahusay ang pagkakahabi ng Hibla bilang isang sining ng pelikula. Tulad sa paghahabi, naging mabusisi at maingat ang direktor sa bawat eksena. Nakakabighani ang sinematograpiya na nagpatingkad sa bulubundukin ng Tanay. Nakakaenganyo ang tunog at musika na magdadala sa manonood sa tamang antas ng emosyon na nais iparamdam ng palabas. Maayos and daloy ng kwento at hindi ito nalihis sa sentro ng istorya. Liban na lamang sa ilang katanungang naghahanap ng kasagutan. Tulad ng ano ang tunay ng naging buhay ni Clara sa siyudad at paanong nahubog ang kanyang mga baluktot na paniniwala sa pag-ibig at pagnanasa? Naging matapat din ang mga pangunahing tauhan sa kanilang pagganap bagama't hindi hinog ang kanilang mga puntong probinsyano. Sa kabuuan ay maituturing na makasining ang Hibla na maaaring magpaangat sa antas ng panlasa ng manonood sa pelikulang Pilipino.

Tatarin Movie

Panahon ng dekadang 1920's kung saan ang mga babae, maging sa kilos at salita, ay kontrolado ng asawa at ng mga alituntunin ng lipunan. Hanggang sa pagsapit ng tatarin. Ang katagang tatarinay hango sa salitang tadtarin at sa pelikulang ito, ang tinutukoy ay ang pagtatadtad ng mga babae sa mga gumagapos sa kanilang katauhan at kalooban. Ito'y isang sinaunang ritual, isang puwersang di mapigilan, kung saan ang mga babae ay nagwawala at sinasaniban ng kakaibang lakas upang mabigyang katuparan ang kanilang mga pagnanais at pagnanasa… At sa ganitong katayuan makikita ang makaluma at dominanteng Don Paeng (Edu Manzano) at ang kanyang mayuming sunud-sunurang maybahay na si Doña Lupe (Dina Bonnevie). Ngunit sa pagdating ng tatarin, si Lupe ay pumiglas sa humahabol at sumisigaw sa galít na asawa. Sumama siya sa mga babaeng kumakanta at sumasayaw sa hatak ng tatarin. Nagkita sila ni Guido (Carlos Morales) na pinsan ni Paeng, at sa piling nito muli niyang naramdaman ang matagal ng hinahanap –hanap na mainit na paglalambing. Hindi tumigil si Paeng sa paghanap kay Lupe. Ngunit nang ito'y makita, paano niya haharapin ang mahiwaga at nagbagong Lupe na dumanas ng tatarin?

Ang Tatarin ay isang period film na hango sa kuwentong Summer Solstice ng national artist na si Nick Joaquin, bagamat may ilang karakter at eksena na dinagdag ang pelikula. Kahanga-hanga ang production design na talagang pinag-aralan at binusisi ni Dez Bautista. Angkop na angkop lahat ang kapaligiran sa dekada, sampu ng mga kasuotan, kilos at pananalita, mga lumang bahay, kalye at sasakyan. Malaki ang naitulong ng magandang mga kuha at musika na may kasamang ethnic na tugtog. Matututo at maa-aliw ang mga manonood sa paglarawan ng luho ng mayayaman ng panahon noon, pati na sa pagpakita ng mga pangyayari sa kapistahan ni San Juan Bautista na kasabay ang paganong tatarin. Magagaling lahat ang nagsiganap at bagay na bagay sila sa mga papel na kanilang ginampanan., lalung-lalo na si Dina Bonnevie na nagsimulang napakahinhin at nagtapos na isang pakawala. May istorya naman, ngunit di nabigyang diin ang kuwento ni Paeng at Lupe, sapagkat ang malaking panahon at pansin ay binigay sa mga maraming detalya ng ritual, na sa paulit-ulit na pagpakita nito ay naging napaka-boring.

Sa Huling Paghihintay

Erik (Bernard Palanca) meets Geri (Rica Peralejo) during a victory party on the beach. Attraction later leads to lovemaking near the beach but the morrow finds Geri gone. They meet two years later in a campus in Manila and the old flame is reignited, only for Erik to find out that Geri already has a boyfriend. Erik turns his frustration to Ruffa (Jacki Forster) and eventually sires a son with her. Erik and his 4-year-old son return to the province where he discovers Geri on the eve of her wedding day. Still very much in love with each other, Erik convinces Geri to go with him. Is Erik's waiting finally over?

Matti says Sa Huling Paghihintay is "my Romeo and Juliet without the double suicide at the end." The cinematography is impressive, giving us a glimpse of the tranquil and idyllic life in the countryside; the underwater scenes are also good. But the screenplay fails because the characterization is sketchy and the dialogue weak. This "syrupy romance" as Matti calls it does not make the viewer fall in love as he claims it would. Inserting narrations of some older couples' love story is a good idea, but the implementation falls short of the design. These interruptions are irksome as they disrupt the main story. Even the musical score is wanting.

Balahibong Pusa Movie

TV advertising director Yam Laranas makes his debut on the silver screen in Balahibong Pusa where Sarah (Joyce Jimenez) is the daughter of widowed Vivian (Elizabeth Oropesa). Back from a summer vacation, Sarah finds her mom living with Michael (Julio Diaz), a car-repair shop owner who promised to marry Vivian. Unknown to mother and daughter, Michael begins to have other plans for the young Sarah. Meanwhile, Michael's daughter Becky (Rica Peralejo) is having an affair with one of his mechanics, Eric (Jay Manalo), who is also Sarah's boyfriend. This web of relationships gets more entangled as expected.

Cinematographer Laranas captures reality through the camera in a skillful and artistic way. Unfortunately, his directorial success in 30-second commercials and short films (Best Short Film, Film Academy of the Philippines and Best Experimental Video, World Video Mondial in Brussels) is no guarantee for a well-made full-length movie. There is nothing original in the story. The screenplay, which Laranas is said to have finished in a weekend, is full of plot holes and silly dialogue, as can be expected from a rush job. The characters are not well developed and the performance of the cast is very poor. Laranas fails in his desire to prove that Joyce Jimenez can act, and is unable to handle more capable actors like Oropesa and Diaz. No amount of production design and technique in the lighting, music and effects can make up for good acting. There are some stray shots and unnecessarily prolonged scenes.